Görmez Olsaydı

Yıllardan sonra seni bomboş bir yolda gördüm
Karanlık çöktü bir an,güneş senden utandı
Uçacak gibi oldum,yere çok çabuk indim
Sema bile yerdeki o gözlerden utandı

Kahraman bir edayla yürüyorken az önce
Akıla gelse hayra yorulmaz bu düşünce
Bacaklarım titredi seni birden görünce
Ayaklarım, bastığın o yerlerden utandı

Sağa sola sallandım, bozuldu adımlarım
Belki tanırsın diye, yanında yavaşlarım,
Diye düşündüm ama, nasırlı avuçlarım
Hep gülle düşlediğim o ellerden utandı

Değişmişti suretler, bakışlar, elbiseler,
Nerede o çocuk sen, seven gözler nerdeler;
Çok aradım? dün dahil sensiz geçen tüm günler
Kadrini bilmediğim o günlerden utandı

Bekledim gözlerine gözlerimi dikerek
‘geç’ dedin,gözlerinle gözlerimi iterek
Ne hayal kaldı, ne düş,ne de çarpan bir yürek
Düşün ki hayallerim bile benden utandı

Başım avuçlarımda yürüdüm epey müddet
Bir şeyler yazdım sana ‘nedir çektiğim afet’
Kendi yazdıklarımı okuyunca bir mühlet
Ziyan olan kâğıtlar, boş kalemden utandı.

Caner Kara