Yokluğun Çekilmiyor…

Yokluğun çekilmiyor; çok özledim sultanım
Yük hatta nefes nefes solumak uzağında
Ki hiç söz dinlemiyor hayatta kalan yanım
Çarpıntısı arttıkça yerinin tuzağında
Temizlenip geçiyor sana değdikçe kanım
Çok özledim, yokluğun çekilmiyor sultanım!

Sultanım, geri dönmek mümkün mü bu kayıptan?
Mümkün mü geri alsam boyun büküp sözümü?
Pes etsem, bu yenilgi sayılmasa ayıptan,
Öpüp başıma koysam bu ayıbı mümkün mü?
Kaybının ağırlığı, ağır gelmişken çoktan,
Geri dönmek mümkün mü sultanım bu kayıptan?

“Affetsen ettiğine pişman etmem” demiştin,
“Affet bütün geçmişi, geçip gitmiş sayarak”
Demiş ve gelecekten yana af dilemiştin,
Ben nasıl geçmişimi hiç yerine koyarak
Yaptıysam yapılırmış; çünkü sen istemiştin,
“Pişman etmem affetsen ettiğine” demiştin.

Kara sevda dediğin, bugün yalan; değil mi?
Ben gönüllü kanarken, hükmünü sürsün yalan!
Zaten aşık dediğin, düşe kanan değil mi?
Sence her şey yalanken, ömrümü versem yalan,
Sevdana vurgun Caner, Kara sevdan değil mi?
Bugün kara dediğin sevda yalan; değil mi?

Caner Kara